Mensen die de weg terugvonden

Wouter zat al jarenlang vast in een zorgsituatie waar geen einde aan leek te komen. Telkens als er hoop was op verandering, werd het perspectief opnieuw weggenomen. Hij had het gevoel dat zijn rechten en belangen onvoldoende werden beschermd en dat hij er zelf niets aan kon veranderen.

Een medewerker van Stichting SteunPunt luisterde naar zijn verhaal, nam zijn situatie serieus en hielp hem om op te komen voor zijn rechten en belangen.

Kees betaalde al heel lang een bedrag af aan de overheid en was het na al die jaren zat. Toen hij bij toeval iemand van Stichting SteunPunt tegenkwam en zijn verhaal vertelde, kreeg hij te horen dat er misschien iets aan te doen was.

Stichting SteunPunt begon direct te bellen en zette de zaak in gang, met kwijtschelding als doel.

Yasmine woont al bijna anderhalf jaar in een gezinsopvang met haar twee kinderen. Ze is zwanger en vraagt al maanden om een geschikt bed en meer begeleiding. Steeds krijgt ze te horen dat ze “zelfredzaam” is, op basis van een kort gesprek. Een formele beschikking heeft ze nooit ontvangen, waardoor ze ook geen bezwaar kan maken.

Stichting SteunPunt pakt dit samen met haar op. We schrijven een aanvraag, vragen om een formele beschikking en leggen uit wat haar rechten zijn. We gaan mee naar gesprekken en zorgen dat de gemeente niet alleen naar een snel oordeel kijkt, maar naar de feitelijke situatie van een vrouw met jonge kinderen en geen sociaal netwerk om op terug te vallen.

Hans heeft intensieve zorg nodig. Zijn vrouw werkt voltijds en probeert alles alleen te regelen. Hun tienerzoon verzuimt school om thuis op zijn vader te passen. Het gezin heeft geen geld voor extra hulp en weet niet dat de gemeente verplicht is onderzoek te doen naar wat er nodig is.

Stichting SteunPunt dient namens het gezin een formeel Wmo-verzoek in voor dagbesteding, thuisbegeleiding en ondersteuning bij het wonen. We zorgen dat de gemeente de situatie serieus onderzoekt en dat het gezin bij elk gesprek iemand naast zich heeft die de rechten kent en de belangen bewaakt.

Ahmed heeft geen vaste verblijfplaats. Hij slaapt bij kennissen, soms buiten. Hij heeft zich meerdere keren gemeld bij de gemeente, maar steeds krijgt hij te horen dat hij geen hulp kan krijgen omdat hij geen adres heeft. Zonder adres geen bijstand, zonder bijstand geen kamer, zonder kamer geen adres. Een cirkel waar hij zelf niet uitkomt.

Stichting SteunPunt helpt hem een briefadres te regelen via de gemeente, dient een Wmo-melding in voor tijdelijke opvang en een persoonlijk plan, en vraagt bijstand aan. We begeleiden hem bij elk gesprek en zorgen dat de bureaucratische drempel niet langer zijn uitweg blokkeert.

Fatou woont op een locatie voor begeleid wonen en krijgt twee schriftelijke waarschuwingen. Ze begrijpt niet goed wat er staat, want er is geen tolk en de beschuldigingen kloppen niet. Ze is bang dat ze haar plek kwijtraakt. Ze weet niet dat ze het recht heeft om bezwaar te maken en dat een waarschuwing onderbouwd moet zijn.

Stichting SteunPunt gaat met haar mee naar een klachtgesprek, met een professionele tolk erbij. We zetten de klacht op papier, onderbouwen waarom de waarschuwingen niet rechtmatig zijn en vragen om een nieuw begeleidingsplan dat wél met haar is opgesteld en wél aan de kwaliteitseisen voldoet.

Jaap woont al twee jaar in de opvang. De ene opvanglocatie na de andere. Overal zijn gesprekken geweest, overal zijn formulieren ingevuld. Maar niemand heeft ooit echt gevraagd: wat heb jij nodig om te herstellen? En niemand heeft urgentie aangevraagd. Jaap weet niet eens dat hij daar recht op heeft.

Op de dag dat Jaap bij Stichting SteunPunt binnenkomt checken we zijn inschrijving bij DAK, schrijven we samen een persoonlijke motivatiebrief en vragen we diezelfde dag nog urgentie aan bij de gemeente. De gemeente is verplicht binnen acht weken een besluit te nemen. Voldoet iemand aan de voorwaarden en is hij klaar om zelfstandig te wonen, met begeleiding van bijvoorbeeld Buurts, dan moet die urgentie er komen. Komt er toch een afwijzing zonder goede motivatie, dan maken we bezwaar of stappen we naar de rechter.

Nadia heeft een vaste begeleider bij het wijkteam. Maar die begeleider komt afspraken niet na, reageert dagenlang niet op berichten en verschijnt niet op momenten dat het echt telt. Als Nadia vraagt om hulp bij documenten, blijft het stil. Als ze vraagt om taalondersteuning, wordt er een kennis van haar als tolk ingezet. Daardoor komt gevoelige informatie in haar omgeving terecht. Nadia is bang om te klagen, want ze is afhankelijk van de zorg die het wijkteam biedt.

Stichting SteunPunt gaat met haar mee. We zetten de klachten op papier, vragen een formeel klachtgesprek aan en zorgen dat er een professionele tolk aanwezig is. We leggen aan het wijkteam uit waar het mis is gegaan en wat er concreet moet veranderen. Geen vage beloftes, maar afspraken op papier met termijnen. En als die afspraken niet worden nagekomen, blijven wij vragen om een formele beslissing.